"ถ้าถามว่า ครั้งสุดท้ายที่ดูแลตัวเองจริง ๆ เมื่อไหร่... น่าจะจำไม่ได้แล้วค่ะ"
นี่คือคำตอบแรกที่เราได้รับจาก คุณเมย์ (นามสมมติ) คุณแม่วัย 31 ปี ที่กำลังดูแลลูกสาววัย 2 ขวบครึ่ง
เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเล่าเรื่องราวในแต่ละวันให้เราฟัง
หลังจากมีลูก ชีวิตแทบทั้งหมดของเธอหมุนรอบลูกสาวตัวน้อยโดยอัตโนมัติ
ตื่นเช้ามาเตรียมอาหาร
เก็บของเล่นที่กระจายอยู่ทั่วบ้าน
ซักผ้า
ทำความสะอาดบ้าน
พาลูกไปทำกิจกรรม
พาลูกไปหาหมอเวลาป่วย
และคอยดูแลทุกอย่างตั้งแต่เช้าจนถึงก่อนเข้านอน
"วันหนึ่งเหมือนมีเวลา 24 ชั่วโมง แต่ไม่เคยเป็นเวลาของตัวเองเลย"
คุณเมย์บอกว่า เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเสียสละอะไรเป็นพิเศษ
เพราะเธอรักลูก และเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้รับสิ่งที่ดีที่สุด
แต่สิ่งที่เธอไม่เคยรู้ตัวก็คือ ระหว่างที่ดูแลทุกคน เธอกำลังค่อย ๆ ลืมดูแลตัวเอง
เมื่อคำว่า "เดี๋ยวก่อน" กลายเป็นหลายปี
"เดี๋ยวค่อยออกกำลังกาย"
"เดี๋ยวลูกโตอีกหน่อย"
"เดี๋ยวมีเวลาก่อน"
เป็นประโยคที่คุณเมย์บอกตัวเองอยู่เสมอ
ทุกครั้งที่คิดจะเริ่มดูแลสุขภาพ
มักมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำก่อนเสมอ
บางวันลูกไม่สบาย
บางวันงานบ้านยังไม่เสร็จ
บางวันเหนื่อยเกินกว่าจะคิดถึงเรื่องออกกำลังกาย
จนสุดท้ายคำว่า "เดี๋ยว" กลายเป็นเดือน
และเดือนกลายเป็นปี
"ตอนแรกเราคิดว่าความเหนื่อยเป็นเรื่องปกติของคนเป็นแม่"
"ปวดหลังจากการอุ้มลูกก็ปกติ"
"ปวดคอ ปวดไหล่ นอนหลับไม่เต็มอิ่มก็ปกติ"
"จนวันหนึ่งเริ่มรู้สึกว่า ร่างกายเราไม่เหมือนเดิมแล้ว"
จุดเปลี่ยนที่เกิดขึ้นในสวนสาธารณะ
คุณเมย์เล่าว่า วันหนึ่งเธอพาลูกสาววัย 2 ขวบครึ่งไปวิ่งเล่นที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน
ลูกสาววิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน
วิ่งไปดูนก
วิ่งไปเล่นเครื่องเล่น
วิ่งกลับมาชวนคุณแม่วิ่งด้วยกัน
"ลูกยังอยากวิ่งต่อ"
"แต่เรากลับเริ่มเหนื่อยแล้ว"
เธอหยุดเล่าไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม
"ตอนนั้นเรารู้สึกตกใจเหมือนกันนะ"
"เราอายุแค่ 31 เอง"
"แต่ทำไมถึงเหนื่อยง่ายขนาดนี้"
วันนั้นเป็นครั้งแรกที่เธอกลับมาถามตัวเองว่า
จริง ๆ แล้วร่างกายของเธอกำลังต้องการอะไรบางอย่างหรือเปล่า
บางครั้งเราใส่ใจทุกคน จนลืมคนที่อยู่ใกล้ที่สุด
เมื่อถามว่ารู้สึกผิดไหมเวลาจะใช้เวลากับตัวเอง
คุณเมย์ตอบทันทีว่า
"รู้สึกค่ะ"
เธอบอกว่า คุณแม่หลายคนอาจเข้าใจความรู้สึกนี้ดี
เวลาจะออกไปออกกำลังกาย
ก็รู้สึกว่าควรอยู่กับลูก
เวลาจะพักผ่อน
ก็รู้สึกว่าควรทำงานบ้าน
เวลาจะดูแลตัวเอง
ก็มักมีเรื่องอื่นสำคัญกว่าเสมอ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอเริ่มเข้าใจบางอย่าง
"การดูแลตัวเอง ไม่ได้แปลว่ารักลูกน้อยลง"
"มันแค่หมายความว่า เราอยากมีแรงดูแลลูกไปได้นาน ๆ"
สุขภาพที่ดี ไม่ได้มีไว้เพื่อเราเพียงคนเดียว
หลังจากเริ่มกลับมาใส่ใจสุขภาพมากขึ้น
คุณเมย์ไม่ได้ตั้งเป้าหมายว่าจะต้องผอมลง
ไม่ได้ตั้งเป้าว่าจะต้องออกกำลังกายหนัก
เธอเพียงแค่อยากกลับมารู้สึกแข็งแรงเหมือนเดิม
อยากมีแรงเล่นกับลูก
อยากอุ้มลูกโดยไม่ปวดหลัง
อยากตื่นเช้ามาแล้วไม่รู้สึกเหนื่อยตั้งแต่ยังไม่เริ่มวัน
"พอร่างกายดีขึ้น"
"เรามีพลังมากขึ้นจริง ๆ"
"มีแรงเล่นกับลูกมากขึ้น"
"อารมณ์ดีขึ้น"
"แล้วก็มีความสุขกับการเป็นแม่มากขึ้นด้วย"
เพราะคนที่ดูแลทุกคน ก็ควรได้รับการดูแลเช่นกัน
คุณเมย์ยังคงเป็นคุณแม่ Full-time เหมือนเดิม
ยังมีงานบ้าน
ยังมีหน้าที่
ยังมีความวุ่นวายในทุกวัน
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไป คือเธอไม่มองว่าการดูแลตัวเองเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยอีกต่อไป
เธอมองว่ามันคือส่วนหนึ่งของการดูแลครอบครัว
เพราะหากวันหนึ่งร่างกายของเธอไม่พร้อม
คนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด ก็คือคนที่เธอรัก
ก่อนจบบทสนทนา เราถามคุณเมย์ว่า หากอยากฝากอะไรถึงคุณแม่คนอื่น ๆ จะอยากบอกอะไร
เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า
"อย่ารอให้ร่างกายพังแล้วค่อยกลับมาดูแลตัวเองค่ะ"
"เพราะคนที่ดูแลทุกคนในบ้าน ก็ควรได้รับการดูแลเหมือนกัน"
และบางที...
สิ่งที่ลูกต้องการมากที่สุด อาจไม่ใช่คุณแม่ที่ทำทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบ
แต่อาจเป็นคุณแม่ที่มีความสุข สุขภาพดี และพร้อมเติบโตไปพร้อมกับเขาในทุกช่วงของชีวิต
ขอบคุณที่ให้โซลฟิตดูแลสุขภาพ